وبلاگ گويا

عذاب خواندن متن هاي ارسالي

یکشنبه 29 آذر 1383

يکي از مصيبت هاي ما در ارائه مطالب و مقالات دوستان، "شلخته نويسي" آن هاست! حالا لابد مي گوييد باز چي شده؟
راستش همه ما يک جورهايي از اين بابت دلمان خون است و فکر مي کنم اين "مصيبت" نه تنها گريبانگير دست اندرکاران "گويا نيوز" که همکاران ديگر سايت ها نيز مي باشد. به همين خاطر هر چه منتظر ماندم فرشاد چيزي در اين مورد بنويسد ديدم خبري نشد؛ امروز هم وقت بسياري بابت اين قضيه به هدر رفت؛ در نتيجه از شما چه پنهان، طاقتم سر آمد و تصميم گرفتم تا در اين مورد چند خطي قلمي کنم شايد گوش شنوايي بود و فرجي هم شد.
حکايت از اين قرار است که ما – و به احتمال قوي بسياري از سايت هاي ديگر- زمان کافي براي تايپ مجدد مطالب ارسالي را نداريم؛ به همين خاطر از پديده منحصر به فرد "کپي کن و پياده کن"، استفاده مي کنيم؛ چه در مورد خبرها و چه در مورد مقالات. يعني با کپي متن مطلب و گذاشتن آن در کليشه هاي سايت در به هدر رفتن وقت صرفه جويي مي کنيم.
در نظر بگيريد که اگر بخواهيم واقعا حرفه اي عمل کنيم، نه تنها تايپ مجدد مطالب بلکه ويرايش متن آن ها نيز از ضروريات است و افسوس که چنين امکاني در دسترس نيست؛ به هزار و يک دليل که خودتان بهتر مي دانيد.
حالا خودتان را يک لحظه بگذاريد جاي ما، مطلبي به دستتان مي رسد که از لحاظ مضموني شايد خيلي هم خوب باشد اما پر است از ايرادات تايپي! منظورم غلط املايي نيست. عدم رعايت اصول نگارش (تايپ)، همگون نويسي مطلب از اين بابت، نقطه گذاري صحيح و ...، خواندن مقاله ها را کوفت خواننده مي کند!
به جرات مي توان گفت که اکثر همکاران و نويسندگاني که با گويا همکاري مي کنند، هيچکدام اين اصول را رعايت نمي کنند. نکات به ظاهر کوچکي که خواندن را مشکل مي کند.
چند نمونه را مثال مي زنم:
عدم فاصله گذاري ميان کلمات متن. بسياري از دوستان ما، بين کلماتي که چسبيدن آن ها ترکيب را به هم نمي زند اما درست اين است که بينشان فاصله گذاري شود اين کار را نمي کنند. من الآن جمله اي مي نويسم ببينيد واقعا اين گونه نوشتن زيباست؟ "من وموناوبرزورفتيم بيرون".
در اين جمله، بين "و"، "مونا"، "برزو" و "رفتيم"، هيچ فاصله اي نگذاشتم؛ جمله در نهايت خوانده مي شود اما با چه مصيبتي! (با اجازه داخل پرانتز هم بگويم که يکي از روزنامه نگاران مطرح کشورمان که براي گويا هم مطلب مي دهد، تمامي مطلب خود را با اين شيوه مي نويسد و تا مي تواند پدر صاحاب ما را در مي آورد، ظاهرا توضيح هم داده شده ولي ايشان از اين سياق دست بردار نيست که نيست)
نقطه گذاري هم که اصول و قاعده خود را دارد و آن که قلم به دست مي برد مي بايست به آن کمابيش آگاه هم باشد. حالا ما از اين اصول درمي گذريم، اما لااقل فاصله نقطه يا ويرگول را با کلمه قبل اش (که قاعدتا فاصله اي نبايد باشد و تنها يک فاصله با کلمه بعدي ويرگول بايد گذاشت) رعايت کنيد. اين فاصله ها در مقالات برخي از دوستان، گاهي به "چند کيلومتر" از کلمه قبلي و يا بعدي هم مي رسد! کاش اين "چند کيلومتر" در کل متن به همين اندازه رعايت مي شد؛ اما در هر پاراگراف بنا بر ميل نويسنده اين فاصله هم تغيير مي کند! همينطور است قضيه گيومه: " ". لزومي نيست بين گيومه و کلمه داخل آن فاصله گذاشت چون از چفت و بست مي افتد. در اين مورد هم در يک متن بنا بر سليقه گاهي فاصله اي هست گاهي نيست.
در همگون نويسي متن هم مشکل کم نيست. به عنوان مثال، استفاده از افعال دو بخشي در يک متن واحد، گاهي چسبيده نوشته مي شود و گاهي جدا. ظاهرا اين موضوع نيز اصول و قاعده اي ندارد و هر کس هر جوري دلش خواست مي نويسد؛ بگذريم از اين که جدا نويسي درست تر و معمول تر است...
سه نقطه گذاشتم يادم افتاد برخي از دوستان در گذاشتن اين سه نقطه چه سخاوتي به خرج مي دهند! دريغ نمي کنند و به جاي سه نقطه، گاه ده ها نقطه بذل خواننده بيچاره مي کنند...
خلاصه دست روي دلمان نگذاريد که از اين بابت سخت خون است.
شايد بگوييد اين بابا هم دلش خوش است اما من يکي واقعا به اين چيزهاي به ظاهر کوچک حساسم و نوشتن درست را نشانه اي از اهميت دادن نويسنده به نوشته خود مي دانم.

هامی | روزنوشت | 174 بازديد | بازگشت به صفحه اول

دنبالک:

آدرس دنبالک براي اين مطلب: http://blog.gooya.com/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/35

نظرات:

نوشته ويشتاسپ، جمعه، 4 دیماه 1383، 5:05 بعدازظهر

نوشته پژمان، دوشنبه، 30 آذرماه 1383، 4:14 بعدازظهر

شما هم نظر بدهيد:

نام:

آدرس الکترونيکي:

لينک:

متن: